سازنده ترین کلمه((گذشت)) است...آن را تمرین کن. پرمعنی ترین کلمه((ما)) است...آن را به کار بر. عمیق ترین کلمه((عشق)) است...به آن ارج بده. بی رحم ترین کلمه(( تنفر)) است...با آن بازی نکن. خودخواهانه ترین کلمه((من)) است...از آن حذر کن. نا پایدارترین کلمه((خشم)) است...آن را فرو بر. بازدارنده ترین کلمه((ترس)) است...با آن مقابله کن. با نشاط ترین کلمه ((کار)) است...به آن بپرداز. پوچ ترین کلمه((طمع)) است...آن را بکش. سازنده ترین کلمه((صبر)) است...برای داشتنش دعا کن

«•´`•.(*•.¸(`•.¸ ¸.•´)¸.•*).•´`•»
«•´¨*•.¸¸.*¤~*  

  do0set daram

 *~¤*.¸¸.•*¨`•»
«•´`•.(¸.•´(¸.•* *•.¸)`•.¸).•´`•»
*(¨`•.•´¨)*
`•.¸.•´
.•*
*•.

گاهي بخوان زدفترشعرم ترانه اي

بنگر كه غم به وادي مرگم كشانده است

تنها مرا به تشنه طوفان من مبين

اي بس حديث تلخ كه ناگفته مانده است

گفتم :زسرنوشت بينديش وآسمان

گفتي: غمين مباش كه آن كور واين كر است

ديدي كه آسمان كر وسرنوشت كور

صدهاهزارمرتبه از ما قويتر است...

با یاد تو سر کردن اگر هست گناه..... با خبر باش که من غرق گناهم

 هر شب.

روزگاري را ميگذرانيم كه پروانگي از ياد رفته است و دلدادگي نيز...

آن روزها كه در آرزوي پروانه شدن بوديم و چون پروانه سوختن .باشد از اين سوختن ساختن

را بهره گيريم.

روزهايي را به بستر شب پيوند ميزنيم كه فاصله ميان نگاه و گناه تنها نقطه ايست و عرياني

هرزگي لباس فخر است و دستان در بند شهوت و...

روزگار غريبي است نازنين!!!

لبانت

به ظرافت شعر
شهوانی ترین بوسه ها را به شرمی چنان مبدل می کند
که جاندار غار نشین از آن سود می جوید
تا به صورت انسان دراید

و گونه هایت
با دو شیار مّورب
که غرور ترا هدایت می کنند و
سرنوشت مرا
که شب را تحمل کرده ام
بی آن که به انتظار صبح
مسلح بوده باشم،

و چشمانت راز آتش است

و عشقت پیروزی آدمی ست
هنگامی که به جنگ تقدیر می شتابد

و آغوشت
اندک جائی برای زیستن
اندک جائی برای مردن
کوه با نخستین سنگ ها آغاز می شود
و انسان با نخستین درد
من با نخستین نگاه تو آغاز شدم ..

جوانی در راه ورود به کوچه ای به خیابانی-پیر دنیا دیده را میبیند که دارد از آن خارج میشود.

دستی به محاسن سفیدش میکشد و می گوید:جوان از این راه مرو-من رفتم و نتیجه نگرفتم.

می گوید:نه!باید خودم تجربه کنم.بی اعتنا به حرف پیر راهش را می گیرد ومی رود.

راه را که بسته می بیند هیچ! وقتی از آن کوچه یا خیابان بر میگردد و خارج میشود-خود آن پیرـ

بخت برگشته است.

بردی از یادم دادی بر بادم با یادت شادم

دل به تو دادم فتادم به بند

ای دل بر اشک خونینم نخند

سوزم از سوز نگاهت هنوز

چشم من باشد به راهت هنوز...

ویدیوئی جنجالی از مامورین مبارزه با بد حجابی

حتمآ اينو ببينيد و علاء میپره هاااااااا....نظرهم بدین

برای دیدن ویدیو کلیک

کنید  

1000بار 900 جمله عاشقانه را 800 جاي مختلف به 700

زبان پيش

چو دریا در فشان از جوش منشین           سخن سر کرده ای خاموش منشین

بي تو يك روز در اين فاصله ها خواهم مرد.

مثل يك بيت ته قافيـــــه ها خواهم مــــــــرد.

تـــــو كه رفتي همه ثانيه هـــا سايه شدنـــد.

سايه در سايه آن ثانيه ها خـــواهم مــــــرد.

ضربان قلبت نمیدانم شاید نفسهای مرا میشمارد

 قلب تو شاید کلبه من شود ، شاید کلبه من باشد

 من قلب تو را با تکه تکه قلب خود آذین میکنم

 در آستانه قلب تو سجده میکنم

 میخواهم آرام سر بر سینه ات بگذارم

 میخواهم صدای طپش قلبت مرا به خوابی آرام و رویائی فرو برد

  با نگاهت در سکوتی لغزان غوطه ور شوم

 ولی اگر چنین شود و قلب کوچک تو کلبه من شود ......

اری

میخواهمت

میخواهمت با دلم.

همه ي مداد رنگي ها مشغول بودند . . . به جز مداد

 سفيد . . . هيچ کسي به او کار نمي داد . . . همه

مي گفتند: {تو به هيچ دردي نمي خوري} . . . يک شب که

مداد رنگي ها . . . توي سياهي کاغذ گم  

شده بودند . . . مداد سفيد تا صبح کار کرد . . . ماه

 کشيد . . . مهتاب کشيد . . . و آنقدر ستاره کشيد که

 کوچک  و کوچک و کوچک تر شد . . . صبح توي جعبه ي

مداد رنگي . . . جاي خالي او . . . با هيچ رنگی

پر نشده ..

به کدام مذهب هستیم

گفتم که چیست فرق میان اب وشراب

گفتا که اب،خنده عشق است در سرشت

بگیر این هدیه از من یاد بودی

که تنها لایق این هدیه تو بودی

هزاران خواستند این هدیه بگیرند

 آرزو دارم شبي عاشق شوي. آرزو دارم بفهمي درد را. تلخي برخوردهاي سرد را. مي رسد روزي که بي من لحظه ها را سر کني. مي رسد روزي که مرگ عشق را باور کني. مي رسد روزي که شبها در کنار عکس من نامه هاي کهنه ام را مو به مو از بر کني

 اگه ميدونستي چه قدر تنهام هميشه برام اشک ميريختي و اگه ميدونستي هميشه اشک ميريزم هرگز تنهام نميزاشتي

بیا یک شب که برفی سخت میبارد

سپیدی تا افقها میرود همراه تاریکی

خدا از لطف میپوشد تن لخت درختان را

میان جامه ای دیبا سپیدو دلکش و زیبا

و دنیا بر تن خود میکشد رخت عروسان را

من و تو در کنار هم     جدا از شهر و غوغای انسانها     بری از رنج وحرمانها

بنوشیم از لبان هم  شیرین   شراب بوسه

زبان دیده بگشاییم و در دنیای خاموشی

برای سال دیگر توشه گیریم از نگاه هم

بیا یک شب که برفی سخت میبارد         

دوباره چون دو آ هوی بیابانی

شبی را تا

           سحرگاهان                         بکنج خلوتی گرم از وجود هم

بپا سازیم جشن سالگرد عشق دیرین را  

هر كه شد محرم دل در حرم يار بماند        وانكه اينكار ندانست در انكار بماند

اگر از پرده برون شد دل من عيب مكن      شكر ايزد كه نه در پرده پندار بماند

مرا بگذار و بگذر اگر پی آوازی آمده ای...